Abstract

Vorige week ben ik weer eens afgestapt van gericht schilderen. Er was geen zuivere foto om na te schilderen, maar wel een beeld in mijn hoofd van wat ik graag wilde maken. Wonderlijk genoeg lukte het wel om dat beeld bijna compleet te schilderen. Het was een luchtballon in een storm. De storm had ik al gemaakt en nu was het tijd om de ballon erop te zetten. Hup ballon erop, in een scheefstand zodat het ook daadwerkelijk leek alsof de striemende stormwind de hulpeloze ballon meenam.

Maar ja.....nu het mandje nog. zonder mijn fijnste kwast. Zal ik het toch maar uitlijnen met een zwarte pen dan maar? Ik wilde het wel, maar kon het gewoonweg niet.

Alles (met verf) of niets.

Dat is een beetje het eigenaardige van een schorpioen. Nu las ik laatst dat alle sterrenbeelden door de tijden heen verschoven zijn, dus ik had zomaar een kreeft of een waterman kunnen zijn, maar misschien is er wel een 360 graden verschuiving geweest, waardoor ik terug bij af ben.

Schorpioenen zijn alles of niets. Alles in verf of niets. Schorpioenen willen geen troostprijsjes of een stukje van de taart.

Een schorpioen zit graag de rit uit. Hij weet allang hoe de hazen lopen. Ziet of voelt wanneer iemand liegt. En speelt graag het spelletje mee. Als hypotetisch voorbeeld nemen we iemand die een schorpioen normaliter echt moet kunnen vertrouwen. In dit geval liegt diegene en/of speelt informatie door aan iemand die daar al helemaal geen recht op heeft of die rechten heeft verspeeld. Op een manier, knullig en onhandig dat het opzettelijk lijkt, of misschien wel is. Uitlokken van een reactie? Wellicht.

En met die wetenschap is het spel op de wagen. Een schorpioen kan alles zeggen (natuurlijk absolute waarheden, we hebben het immers over een goudeerlijk sterrenbeeld) om zijn deel van spel te spelen. Olie op het vuur gooien en iemand laten geloven, dat je denkt dat ze het voor zich houden, terwijl je al lang en breed weet hoe het zit. Een speldenprik uitdelen, precies waar die hoort. Het oogt naïef en goedgelovig. En dat is juist het punt. Zo speel je het uit,

Dit is maar één voorbeeld van hoe een schorpioen in elkaar steekt. Er is een heel scala, een oneindig pallet aan kleuren die dit sterrenbeeld heeft.

Het bezit alles, behalve misplaatste-, of mooier gezegd valse trots.

Juist daarom kan een schorpioen valse trots bij anderen enorm waarderen. Het is heerlijk om naar te luisteren, om het te aanschouwen. Een mooier kunstwerk dan valse trots op het gelaat van iemand, bestaat er niet. Zelfvergenoegdheid steekt overal haar mooie grote veren uit, kleurrijk, groots, maar.....vlak en dun. Breekbaar als glas. Gooi er het kleinste steentje werkelijkheid op en het zindert uiteen. Wat overblijft is een naakte waarheid. Veel mooier natuurlijk. Een mens waar alle gebreken meteen zichtbaar zijn. Niet verstopt achter een waaier van opgeworpen illusies, zoals succes, geld en zelfbenoemde wijsheid.

Is dat bovenstaande abstract of niet? Het is eigenlijk wel lekker om zo te zijn, zo te voelen, zo te denken. Het intense houden van, het lijden en het spel. Passie in de puurste vorm, verweven met liefde en overgave. Een schorpioen is niet boosaardig, zeker niet wraakzuchtig. Schorpioenen geven alles, vooral liefde, maar moeten wel op zijn tijd, meer krijgen dan een troostprijs of een stukje van de taart. Komt dat niet, dan kan de schorpioen met alle gemak de deur dichtgooien. Hij weet dat hij alles eraan heeft gedaan. Wederkerigheid is key. Die gedachte is niet alleen een troost. Het is eerlijkheid in de meest pure vorm.

Een schorpioen wil geen enkele ruimte, geen kier zelfs, openlaten voor twijfel. Twijfel zorgt voor losse eindjes en halfslachtige pogingen. Twijfel is onzin. Omkijken ook. Natuurlijk, twijfel en omkijken, houd je niet altijd buiten de deur, je bent immers een mens en een mens maakt gelukkig fouten. De truc is wel zo snel mogelijk herkennen dat je bijna in die fuik bent gezwommen. Dus knop omzetten en terug naar de status quo. Hallo absolute rust. Dag twijfel, dag omkijken.

Even terug naar het schilderij. Dat is dus zoals wel vaker voorkomt in dit atelier, in een abstracte metamorfose terechtgekomen. Het mandje mislukte hopeloos (!) en tóch had ik geen spijt dat de zwarte pen in de lade is gebleven. Intuïtief schilderde ik erop door en vorm na vorm ontstond, tot ik voelde dat ik er genoeg van had voor die dag. Nooit, maar dan ook nooit schilderen met tegenzin.

Dit kan je op veel dingen toepassen trouwens, maak het jezelf maar makkelijk. Dat scheelt zoveel frustratie! Het schilderij is dan ook verre van af, maar dat is prima. een andere dag dient zich wel aan waar ik er weer zin in krijg of ik laat het zoals het is.

Ik heb een foto gemaakt van de huidige vorm op het canvas en aan een collega laten zien.

"Waar lijkt dit op?"

"Het lijkt op een vulkaan" zegt ze.

En daar lijkt het inderdaad op. Een smeulende hete vulkaan in een donkere grijsblauwe, kalme oceaan.

Het schilderij is niet meer wat of dat, maar wie.

Wie, dat ben ik.