-Ik moet eerlijk zeggen-

Sommige dingen glijden onze taal stiekem binnen en bedden zich dan vast om heel lang en soms zelfs nooit te verdwijnen. Een bijzondere variant is "ik moet eerlijk zeggen" gevolgd door een leuke anekdote of bijvoorbeeld een langdradig verhaal.

Hoe kan dit?

Ik stel mij voor dat het begon met een bekentenis, in een duister benauwd kamertje onder een grote lamp met twee dwingende, kwaadwillende, uit steen gehouwen gasten.

Anders dan hier in dit land, mag diegene zich niet beroepen op het zwijgrecht, maar krijgt hij een enorme oplawaai om zijn oren als hij ook maar denkt aan de gedachte zijn mond te houden of over zwijgrecht te beginnen.

"Praat nu, jij ellendige Hollandse kaaskop (of deegsliert, wat je zelf leuker vindt) anders zagen we een vinger af!!"

En hier begon het. Na alle leugens, ontwijkingen en tijdrekkerij, stamelt hij uit......."ik moet eerlijk zeggen"....gevolgd door zijn biecht. Misschien zit die beste man nog steeds vast, of misschien is hij vrij, maar zit hij het liefst in het donker, grote lampen ontwijkend. Trauma!

Waarom zegt iemand dit zo vaak, voordat er van wal gestoken wordt met de tekst waar het eigenlijk om gaat? Het helpt ook niet als je meteen ingrijpt met: "Ben je in andere gesprekken niet eerlijk geweest?"

Geloof mij, op mijn fonkelende blauwe ogen, ik heb het nu al zeker bij zes mensen gedaan. En elke keer krijg je die wazige blik, even staren ze je aan en je hoopt dat het lichtje aan gaat. Later komt het "ik moet eerlijk zeggen" gewoon weer terug, tussen de koetjes en kalfjes, of tussen pedant geneuzel, inclusief hoogdravend accent, houding en blik.

Maar de strijd gaat door, tot "ik moet eerlijk zeggen "terug is waar het hoort. In dat kamertje, met de grote lamp.

Beste lezer,

Ik zie je weer bij mijn volgende gedachtenkronkel.

Gerben.