The Place Beyond The Pines

Vorige week was ik op een vakantie met een hoog retraite-gehalte. Een supermooi, kneuterig boshuisje, lekker diep weggedrukt in het rustieke Emst, was mijn haven.

Na aankomst pakte ik eerst de traditionele kop koffie, liet ik de honden het huisje verkennen en dook ik erna het werkelijke schitterende bosgebied in met Jut&Jul. Loslaten gaat natuurlijk niet en dat is ook verboden, maar die twee hebben zich desondanks enorm vermaakt. Een licht buitje toog over ons heen en dat is een pré voor een bosbeleving, de bosgeur nestelt zich meteen in je diepste vezels en brengt, naast het adembenemende uitzicht, een enorme innerlijke rust.

De opvolgende wandelingen heb ik de camera meegenomen en zijn er op de talloze mooie bospaadjes, wilde zwijnen en damherten voor de lens verschenen. Een genot. Die foto's komen nog op de site te staan, maar de mooiste foto is van het bos zelf. Die komt hier nog ergens aan de muur te hangen.

Er stond trouwens een gezellig uitnodigend bankje (En ik houd van bankjes!!!) voor mijn huisje en er hing veel mooie sfeerverlichting aan de balken. Nu weet ik zelf dat dit midden in een bos heel leuk en sfeervol oogt 's avonds, maar.....geboren op een boerderij, weet ik ook dat er talloze insecten op af komen. Dus! De eerste avond heb ik alle ramen en deuren dichtgehouden en het licht aangehouden om te kijken wat en in welke mate eropaf zou komen. Na een kleine vijftien minuten zwermden er al grote insecten maar vooral enorme aantallen meikevers omheen. Euh yuk?

Voor iemand die de natuur altijd begeert, vallen die creepy crawlers nu net buiten de boot (samen met alle knaagdieren trouwens) en ik dacht even aan deze week. Het is heet, de boshut heeft geen airco, dus men is snel genegen om alles open te zetten om te luchten. Arme opvolgers! Truus en Jan zetten de boel open en ze weten niet meer waar te zitten of te staan, overal kruipen die meikevers rond. Stel je voor dat ze op de slaapkamer komen! Daar gaan de wilde plannen! Ze gillen, maar niemand hoort hen. Het grote nadeel van een compleet afgelegen boshut. Een goed idee voor een B-film is zojuist geboren. Invasie van de malafide meikevers! Een chemisch goedje is opzettelijk in het diepe bos gedumpt door een gestoorde wereldhatende professor, met alle gevolgen van dien. Insecten worden reusachtig en zeer intelligent en ze hebben bovendien zin in mensenvlees. Zie je het gebeuren? Geen fameuze acteurs en actrices die je overal al voorbij ziet komen, maar gewoon Truus en Jan. Koek en Zopie, boterham met kaas en maatje 42. Doodnormaal volk geconfronteerd met bovennatuurlijke, kwaadaardige insecten. Gekras en gestommel aan alle kanten van het huisje, het beuken op de deur en het hang en'- sluitwerk dat dreigt te begeven. Brrrrrr! Elke beelddenker die dit leest heeft NU al kippenvel.

Anyway, even terug naar de realiteit, beste lezer. Voordat ik op vakantie ging, was er een gezellige lunch georganiseerd voor één van mijn fijnste collega's. Pensioen. Daar moest wel een mooi cadeau voor komen, dus ik wees meedoen met een gezamenlijk cadeau af. Enkele weken van te voren ben ik begonnen met een abstract schilderij, wat vrijheid voor moest stellen en gelukkig was alles af en droog voordat haar dag was aangebroken.

Sommige monden vielen open en er vlogen complimenten van mijn fijne collega's over zoals: "Waar heb je dát gekocht?" en "Wat kan JIJ mooi schilderen". Maar ook: "Schilder jij?!?!" Er is nog veel te ontdekken over deze man blijkbaar. Onze pensionado nam het in ontvangst en draaide het een paar slagen tot ik aanwees waar mijn signatuur geplaatst was. Dat krijg je dus met abstracte werken. Ze vond het oprecht heel mooi en ik had haar niets minder willen geven. Misschien hangt het al in een gang of boven een bank. Over 200 jaar is het misschien onbetaalbaar, who knows. Wat zeg ik jullie altijd beste lezers? Alles is mogelijk!

Ik ben nog van plan nieuwe penselen, verf, doeken etcetc erbij te kopen. maar eerst ga ik morgenvroeg in ieder geval even de dijk aandoen met de telelens om te kijken of er nog wat wilds te vinden is..... Wie weet krijg ik een kansje.

De volgende blog zal niet lang op zich laten wachten. Dat wordt echt een hele mooie mét o.a. een passage uit het boek waar ik aan werk.

See you!

-G-

Projecten

Het is superleuk om kleinschalige projecten te draaien. Zo heeft in het atelier al meditatief schilderen plaatsgevonden en is er ook een workshop macrofotografie gehouden in de botanische tuin.

Beide projecten waren spontaan, vrijmoedig en superleuk om te doen. Buikpijn van het lachen gehad en veel kennis mogen delen door de fotografie, maar ook diepe, rijke gesprekken gehouden tijdens het schilderen. Zolang dit kleinschalig blijft, is het kosteloos.

De prijzen voor workshops zijn tegenwoordig (vind ik) stuitend. Ja, men rekent voor materiaal en kennisoverdracht, maar moet het dan zo verschrikkelijk duur zijn? Heeft niet iedereen recht op zoiets? En ja, het kan in sommige gevallen met subsidies, maar wat voor wereld is dit geworden dat we zoiets nodig hebben om gewoon mee te doen?

Voor mijzelf als creatieve spring-in-'t-veld heb ik óók een mooi project geregeld! Ik kan heerlijk lui zijn in mijn vrije tijd (en dat is nodig ook), maar soms wil ik ook wat nieuws doen in mijn fotografie. Dus... in de maand augustus is er een heuse -Bondgirl on the Beach- sessie.

Niet dat er een groot fan van Bond-films in mij schuilt, maar meer omdat er een iconische scène in een Bond-film zat die mij altijd is bijgebleven door de oogverblindende schoonheid ervan. Om dit voor de eerste keer te zien, te ervaren, maar vooral om dat voor de eerste keer te voelen, dat vond ik ongelooflijk.

Nu zal ik mijzelf niet als een geheim agent neerzetten met een "license to kill", maar ik was er wel één met een "license to thrill" en tegenwoordig heb ik óók een "license to chill".

Harrison Ford zei eens in Six Days, Seven Nights: "I decided my life is too simple, I wanna complicate the hell out of it." Dit nadat hij dreigde de gecompliceerde Anne Heche op het laatst te verliezen. Hij was (net als ik) heel erg chill en hield van simpel. Zij juist niet. Complete tegenpolen! Maar het werkt in de film natuurlijk altijd.

(Even een voetnoot, het woord chill is eindelijk omarmd door deze schrijver, dus ik hoop niet dat het snel weer uit de spreekwoordelijke mode is)

We hebben natuurlijk niet gezien hoe het na het einde verliep, maar ik ga ervan uit (ik hoop dus) dat ze uiteindelijk beiden simpel én beiden gecompliceerd zijn geworden. Dat beste van twee werelden, samengesmolten tot één, is echte liefde. Ze crashen het vliegtuig opnieuw op het eiland maar nu express en leven daar nog lang en gelukkig. Misschien zitten er ergens op een afgelegen eiland, echt wel twee mensen die elkaar zo hebben gevonden.

Liefde is in de eerste stap heel basic, totaal niet gecompliceerd. Het is wat je ermee doet of niet, wat er vorm aan geef, wat het gecompliceerd kan maken of niet. Je kan er alles van maken natuurlijk, mits je elkaar vindt, blijft vinden en de vlam bewaakt. Een goede liefde waait nooit uit. Nu zie ik als beelddenker een verdwaalde ziel in een bootje die een windlicht in de verte ziet, dáár is de liefde van zijn of haar leven al. Ze roepen samen in de nachtelijke duisternis en vinden elkaars licht terug. Klinkt romantisch, nietwaar? Kan zoiets bestaan? Waarom niet? Ik vind van wel. Dit bestaat echt.

Je moet overigens wel erg cynisch zijn als je denkt dat zoiets niet bestaat. Ik ben het nu al wat minder, maar vroeger was ik een hopeloos, intens gepassioneerde romanticus en legde ik de wereld aan de voeten van diegene waar ik mee was. The things you do for love......

Ja net als in de film. Ik geloof er nog steeds in. Magie.

Is liefde dus zoals in de film? Waarom niet? Ik schat dat in een poll maar liefst 50% zegt van wel en 50% zegt van niet. Het ligt er maar net aan wat voor film het gaat worden. Sommigen leven een feelgood movie, sommigen hebben behoefte aan veel drama en sommigen bevinden zich veelal in een romcom. Het gaat erom of je samen die film wil gaan maken of niet.

Hierin is er geen Rotten Tomatoes of IMDB dat de kwaliteit bepaalt, de onderlinge gevoelens, karakters, tolerantie, het respect en de wederkerigheid, bepalen de kwaliteit natuurlijk. Maar bovenal moeten de hoofdrolspelers elkaar liefhebben.

Liefhebben zoals de twee mensen op zee.

Abstract

Vorige week ben ik weer eens afgestapt van gericht schilderen. Er was geen zuivere foto om na te schilderen, maar wel een beeld in mijn hoofd van wat ik graag wilde maken. Wonderlijk genoeg lukte het wel om dat beeld bijna compleet te schilderen. Het was een luchtballon in een storm. De storm had ik al gemaakt en nu was het tijd om de ballon erop te zetten. Hup ballon erop, in een scheefstand zodat het ook daadwerkelijk leek alsof de striemende stormwind de hulpeloze ballon meenam.

Maar ja.....nu het mandje nog. zonder mijn fijnste kwast. Zal ik het toch maar uitlijnen met een zwarte pen dan maar? Ik wilde het wel, maar kon het gewoonweg niet.

Alles (met verf) of niets.

Dat is een beetje het eigenaardige van een schorpioen. Nu las ik laatst dat alle sterrenbeelden door de tijden heen verschoven zijn, dus ik had zomaar een kreeft of een waterman kunnen zijn, maar misschien is er wel een 360 graden verschuiving geweest, waardoor ik terug bij af ben.

Schorpioenen zijn alles of niets. Alles in verf of niets. Schorpioenen willen geen troostprijsjes of een stukje van de taart.

Een schorpioen zit graag de rit uit. Hij weet allang hoe de hazen lopen. Ziet of voelt wanneer iemand liegt. En speelt graag het spelletje mee. Als hypotetisch voorbeeld nemen we iemand die een schorpioen normaliter echt moet kunnen vertrouwen. In dit geval liegt diegene en/of speelt informatie door aan iemand die daar al helemaal geen recht op heeft of die rechten heeft verspeeld. Op een manier, knullig en onhandig dat het opzettelijk lijkt, of misschien wel is. Uitlokken van een reactie? Wellicht.

En met die wetenschap is het spel op de wagen. Een schorpioen kan alles zeggen (natuurlijk absolute waarheden, we hebben het immers over een goudeerlijk sterrenbeeld) om zijn deel van spel te spelen. Olie op het vuur gooien en iemand laten geloven, dat je denkt dat ze het voor zich houden, terwijl je al lang en breed weet hoe het zit. Een speldenprik uitdelen, precies waar die hoort. Het oogt naïef en goedgelovig. En dat is juist het punt. Zo speel je het uit,

Dit is maar één voorbeeld van hoe een schorpioen in elkaar steekt. Er is een heel scala, een oneindig pallet aan kleuren die dit sterrenbeeld heeft.

Het bezit alles, behalve misplaatste-, of mooier gezegd valse trots.

Juist daarom kan een schorpioen valse trots bij anderen enorm waarderen. Het is heerlijk om naar te luisteren, om het te aanschouwen. Een mooier kunstwerk dan valse trots op het gelaat van iemand, bestaat er niet. Zelfvergenoegdheid steekt overal haar mooie grote veren uit, kleurrijk, groots, maar.....vlak en dun. Breekbaar als glas. Gooi er het kleinste steentje werkelijkheid op en het zindert uiteen. Wat overblijft is een naakte waarheid. Veel mooier natuurlijk. Een mens waar alle gebreken meteen zichtbaar zijn. Niet verstopt achter een waaier van opgeworpen illusies, zoals succes, geld en zelfbenoemde wijsheid.

Is dat bovenstaande abstract of niet? Het is eigenlijk wel lekker om zo te zijn, zo te voelen, zo te denken. Het intense houden van, het lijden en het spel. Passie in de puurste vorm, verweven met liefde en overgave. Een schorpioen is niet boosaardig, zeker niet wraakzuchtig. Schorpioenen geven alles, vooral liefde, maar moeten wel op zijn tijd, meer krijgen dan een troostprijs of een stukje van de taart. Komt dat niet, dan kan de schorpioen met alle gemak de deur dichtgooien. Hij weet dat hij alles eraan heeft gedaan. Wederkerigheid is key. Die gedachte is niet alleen een troost. Het is eerlijkheid in de meest pure vorm.

Een schorpioen wil geen enkele ruimte, geen kier zelfs, openlaten voor twijfel. Twijfel zorgt voor losse eindjes en halfslachtige pogingen. Twijfel is onzin. Omkijken ook. Natuurlijk, twijfel en omkijken, houd je niet altijd buiten de deur, je bent immers een mens en een mens maakt gelukkig fouten. De truc is wel zo snel mogelijk herkennen dat je bijna in die fuik bent gezwommen. Dus knop omzetten en terug naar de status quo. Hallo absolute rust. Dag twijfel, dag omkijken.

Even terug naar het schilderij. Dat is dus zoals wel vaker voorkomt in dit atelier, in een abstracte metamorfose terechtgekomen. Het mandje mislukte hopeloos (!) en tóch had ik geen spijt dat de zwarte pen in de lade is gebleven. Intuïtief schilderde ik erop door en vorm na vorm ontstond, tot ik voelde dat ik er genoeg van had voor die dag. Nooit, maar dan ook nooit schilderen met tegenzin.

Dit kan je op veel dingen toepassen trouwens, maak het jezelf maar makkelijk. Dat scheelt zoveel frustratie! Het schilderij is dan ook verre van af, maar dat is prima. een andere dag dient zich wel aan waar ik er weer zin in krijg of ik laat het zoals het is.

Ik heb een foto gemaakt van de huidige vorm op het canvas en aan een collega laten zien.

"Waar lijkt dit op?"

"Het lijkt op een vulkaan" zegt ze.

En daar lijkt het inderdaad op. Een smeulende hete vulkaan in een donkere grijsblauwe, kalme oceaan.

Het schilderij is niet meer wat of dat, maar wie.

Wie, dat ben ik.