The Place Beyond The Pines

Vorige week was ik op een vakantie met een hoog retraite-gehalte. Een supermooi, kneuterig boshuisje, lekker diep weggedrukt in het rustieke Emst, was mijn haven.

Na aankomst pakte ik eerst de traditionele kop koffie, liet ik de honden het huisje verkennen en dook ik erna het werkelijke schitterende bosgebied in met Jut&Jul. Loslaten gaat natuurlijk niet en dat is ook verboden, maar die twee hebben zich desondanks enorm vermaakt. Een licht buitje toog over ons heen en dat is een pré voor een bosbeleving, de bosgeur nestelt zich meteen in je diepste vezels en brengt, naast het adembenemende uitzicht, een enorme innerlijke rust.

De opvolgende wandelingen heb ik de camera meegenomen en zijn er op de talloze mooie bospaadjes, wilde zwijnen en damherten voor de lens verschenen. Een genot. Die foto's komen nog op de site te staan, maar de mooiste foto is van het bos zelf. Die komt hier nog ergens aan de muur te hangen.

Er stond trouwens een gezellig uitnodigend bankje (En ik houd van bankjes!!!) voor mijn huisje en er hing veel mooie sfeerverlichting aan de balken. Nu weet ik zelf dat dit midden in een bos heel leuk en sfeervol oogt 's avonds, maar.....geboren op een boerderij, weet ik ook dat er talloze insecten op af komen. Dus! De eerste avond heb ik alle ramen en deuren dichtgehouden en het licht aangehouden om te kijken wat en in welke mate eropaf zou komen. Na een kleine vijftien minuten zwermden er al grote insecten maar vooral enorme aantallen meikevers omheen. Euh yuk?

Voor iemand die de natuur altijd begeert, vallen die creepy crawlers nu net buiten de boot (samen met alle knaagdieren trouwens) en ik dacht even aan deze week. Het is heet, de boshut heeft geen airco, dus men is snel genegen om alles open te zetten om te luchten. Arme opvolgers! Truus en Jan zetten de boel open en ze weten niet meer waar te zitten of te staan, overal kruipen die meikevers rond. Stel je voor dat ze op de slaapkamer komen! Daar gaan de wilde plannen! Ze gillen, maar niemand hoort hen. Het grote nadeel van een compleet afgelegen boshut. Een goed idee voor een B-film is zojuist geboren. Invasie van de malafide meikevers! Een chemisch goedje is opzettelijk in het diepe bos gedumpt door een gestoorde wereldhatende professor, met alle gevolgen van dien. Insecten worden reusachtig en zeer intelligent en ze hebben bovendien zin in mensenvlees. Zie je het gebeuren? Geen fameuze acteurs en actrices die je overal al voorbij ziet komen, maar gewoon Truus en Jan. Koek en Zopie, boterham met kaas en maatje 42. Doodnormaal volk geconfronteerd met bovennatuurlijke, kwaadaardige insecten. Gekras en gestommel aan alle kanten van het huisje, het beuken op de deur en het hang en'- sluitwerk dat dreigt te begeven. Brrrrrr! Elke beelddenker die dit leest heeft NU al kippenvel.

Anyway, even terug naar de realiteit, beste lezer. Voordat ik op vakantie ging, was er een gezellige lunch georganiseerd voor één van mijn fijnste collega's. Pensioen. Daar moest wel een mooi cadeau voor komen, dus ik wees meedoen met een gezamenlijk cadeau af. Enkele weken van te voren ben ik begonnen met een abstract schilderij, wat vrijheid voor moest stellen en gelukkig was alles af en droog voordat haar dag was aangebroken.

Sommige monden vielen open en er vlogen complimenten van mijn fijne collega's over zoals: "Waar heb je dát gekocht?" en "Wat kan JIJ mooi schilderen". Maar ook: "Schilder jij?!?!" Er is nog veel te ontdekken over deze man blijkbaar. Onze pensionado nam het in ontvangst en draaide het een paar slagen tot ik aanwees waar mijn signatuur geplaatst was. Dat krijg je dus met abstracte werken. Ze vond het oprecht heel mooi en ik had haar niets minder willen geven. Misschien hangt het al in een gang of boven een bank. Over 200 jaar is het misschien onbetaalbaar, who knows. Wat zeg ik jullie altijd beste lezers? Alles is mogelijk!

Ik ben nog van plan nieuwe penselen, verf, doeken etcetc erbij te kopen. maar eerst ga ik morgenvroeg in ieder geval even de dijk aandoen met de telelens om te kijken of er nog wat wilds te vinden is..... Wie weet krijg ik een kansje.

De volgende blog zal niet lang op zich laten wachten. Dat wordt echt een hele mooie mét o.a. een passage uit het boek waar ik aan werk.

See you!

-G-